Jainkoari galdetu nahi diot

Lagunen arteko elkarrizketek zerbait ona baldin badute -gauza asko dituzte on baina geure intereserako, bakarra aipatuko dugu oraingoan- non hasi jakiten duzula baina ez dakizula non bukatuko duten.
Horixe gertatzen zait Abassekin: kezka asko eta handiak ditu, galdetu egiten du etengabe, jakinmina azaltzen du ia beti, begiak zabal zabal egin eta "baiii?" esanez jartzen zaizu aurrean...
Gaur bertan, joan den astean bere beste lagun batzurekin izandako elkarrizketa- eztabaida hasi zait kontatzen. Abassek zioen, bere lagunek erraz, oso erraz onartzen dutela erlijioek gehiegitan eman dietela gizakiei hiltzeko eta bortxatzeko aitzakia eta hori argitzeko, kristautasuna aipatzen duenean, bere lagunak ados azaltzen direla. Besterik gertatzen omen da, ordea, islama adibide modura erabiltzen duenean.
- Lasai-esan diot- geuri aldierantziz gertatzen zaigu.
Izan ere, geuk ez dugu ikusten kristautasuna mehatxu bezala baina bai islama eta gaur egun, han eta hemen gertatzen direnekin, zer esanik ez.
Abassen ustez, bere herrialdean eta handik etorritako askori gertatzen zaiona zera omen da: ez dutela egoerari buruzko galderarik egiten eta gaderarik ez egiteak esan nahi du -Abassen esanetan- bestek jarriko dituztela erantzunak zeuregan, zeuk sinets ditzazun.
Etxerantz gindoazenean hala bota dit:
- Nik inoiz ez diot galderak egiteari utzi nahi. Izan ere, egunen batean Jainkoaren aurrean aurkitzen banaiz, hari ere galdetu egin nahi diot; galdetu nahi diot zergatik gezurra beti egiaren gainetik dagoen, zergatik bere izenean hainbeste jende erahiltzen den.... Eta berdin zait -dio Abassek- Jainkoak nola hartuko duen nire ausardia, nik galdetu egin nahi diot.
Ea egunen batean nire ikasleei, Platon, Wittgenstein edota Descartes azaltzeaz gain, Abbas filosofoaz hitzegiten diedan...

Jazkera ba da kontua

Ondoko argazkian Gipuzkoako Batzar Nagusietako diputatuak eta Jaurlaritzako ordezkariak ageri dira ekitaldi ofizial batean.
Bixta ona duenari ez zaio esan behar zein dagoen soberan, zeini bost piper ajola zaion ekitaldia, erakundea, bertaratuak eta baita argazkia ikustera behartutako irakurleok ere.
Ez da estilo kontua edo askatasun kontua. Jazkerak gizarteratu egiten gaitu. Jazkeraren bidez mundua bost piper ajola zaigula adierazten dugunean, zer egiten dugu hor, denen artean eta, gainera, kamarari begira? Ez zenuen aparteko esfortzurik egin behar: konturatu gara bai, ederki konturatu ere hortxe zaudela, esan beharrik ez duzu! Nork esan dizu niki xixtrin hori, zure adinari ez dagozkion galtza zalapastroso horiek eta sandalia-albarkak jantzita egoki zaudela? Edo bestela, ez al dago zure etxean ispilurik? Inork ez daki zeintzu egon behar duten ekitaldian eta zeintzu ez eta, beraz, bertan egon nahi ez bazenuen, etxean edo zeure bulegoan edo Conchatik barrena pasiatuz egon besterik ez zenuen.
Horrelatsu agertu zen irakasleren bat Unibertsitateko hautaprobetako azterketak zaintzera. Ez ni, ikasleak asaldatu ziren eta pentsatu zuten beren bizkar par egitera etorri ote ziren!
Estilo berezia, estilo pertsonala nahi bada, izan daiteke era askotakoa. Ez naiz ni horregatik izutu edo asaldatuko, ez horixe. Mundu guztiak ez du korbata jantzi beharrik. Baina xikin agertzen denak zikin ematen du. Hor ez dago aitzakiarik!
ORNITORRINKOAk, egunkaria itxi, betaurreko beltzak jantzi eta haizea hartzera joatea erabaki du paisaia ederragoak disfrutatu eta argazkia ahazteko.

Jarrera kontua, ez adin kontua

Aldaketa garaiak dira eta egoera berrietara egokitu ahal izateko sormena, ekimena eta malgutasuna bezalako doaiak eskatzen dira.

Doaiok, nonbait, gazteengan daude txertatuak eta, beraz, adineko, adin nagusiko gainontzeko gizakiok zirkuitutik kanpora gaude: akats galanta!

Aldaketa eta egokitzapenerako gaitasuna ez dago, inondik ere, adinarekin lotuta, jarrerarekin baizik. 

Adin bat dugunok ezagutu ditugu hainbat eskola ezberdin, oso ezberdin, eta guztietara egokitu eta ohitu behar izan dugu.

Makina bat erreforma izan da hezkuntzan, adibidez, argazkian agertzen den urtetik hona eta guztiei eman diegu erantzuna, guztietan moldatu ezezik, ikasteko eta etengabe berritu eta sortzeko grina sentitu dugu.

Klarionezko arbel beltz eta munduko mapa erakusten zuten ormirudiak; argizarizko moldeetan eraikitzen genituen kopiak eta ondorengo "klitxeak"; diapositiba eta proiektoreak; idazmakinak eta bideoak, ordenagailuak,... Guztiek beren garaian erabat aldatu izan dute eskola eta irakasteko baliapide eta metodologia.

Adineko irakasleok urteotan bizi izan ditugun aldaketa sakon eta errokoei aurre nola egin diegun azaltzeko adina jakinduria behintzat badugula uste dut eta hau ekarpen garrantzitsua izan daitekeela deritzot.

Aldaketarako gaitasuna ez da, inondik ere, adin kontua, jarrera kontua baizik.

"Televisión Escolar"

Galdezka ibili arren, inor-gutxik dauka gogoan 60. hamarkan TVEk martxan jarritako "Televisión Escolar".
Telebista txuri-beltzean ematen zen oraindik eta goizeko 9ak aldera hasten zen emanaldian matematika, hizkuntza (española), zientzia-esperimentuak, historia eta abarreko klaseak ematen ziren telebistaz.
Ikaragarrizko garrantzia izan zuen bere garaian eta "teknologia berri" honekin, eskola betirako aldatua izango zela ziotenek arrakasta zuten eta han eta hemen hitzaldiak ematen zituzten.
Horren ondoren etorri ziren beste batzuk eta beste batzuk eta ... gure gaurkoa ere horrela iritsi zaigu eta horrela joango da ahazten, ahazten, ahazten...
Orduan, orain bezala, irakaslearen papera arras aldatuko zen, ikastetxeak ere ez ziren gehiago berdinak izango, ikasleak berak aukeratu ahalko zituen bere ikasgaiak... Pasa dira 45 urte eta ez da lurrikararik izan: aldaketak etorri dira guk uste gabe eta, askotan, guk geuk nahi gabe: eta konturatzerako, igual pasa dira 20 urte eta argazki zaharren bat zure eskuetan hartzen duzunean konturatzen zara gauzak zenbat aldatu diren!
Lasaitasuna, mesedez.

Aurkezpena

Aspaldi neukan blog bat idazteko gogoa eta beharra baina hainbat galdera sortzen zaizkit: hizkuntza, gaia, ezer esateko ba ote dudan, bestei ezer  eskain ote diezaiekedan,..